ع ي ب (AYB)
A-y-b
عَيْب ve عَاب : Bir şeyin kendisinden dolayı aybe; yani eksikliğin odağı olduğu bir durumdur. عِبْتُهُ : Onu ayıplı/kusurlu yaptım. Bu şu âyette olduğu gibi ya fiilen olur: فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَهَا : Onda bir kusur meydana getirmek istedim (18/Kehf 79). Ya da sözle olur; bu da kişiyi yerdiğinde ortaya çıkar. Örneğin şöyle demen gibi: عِبْتُ فُلاَنًا : Falan kişiyi ayıpladım.
عَيْبَة : Bir şeyin kendisinde gizlendiği şeydir. Hz. Peygamber’in şu sözü de bu anlamdan gelmektedir: الأَنْصَارُ كَرِشِي وَعَيْبَتِي : Ensar benim ailemdir ve sırrımın muhafaza edildiği yerdir.