Sözlük

حُوب : Günâhtır. Allah buyurur ki: إِنَّهُ كَانَ حُوباً كَبِيراً Çünkü bu büyük bir günâhtır (4/Nisâ 2), حَوْب ise, bu fiilin mastarıdır.

Rivâyette: طَلاَقُ أمِّ أيوُّبَ حُوبٌ Ümmü Eyyûb’u boşamak hûb/günâhtır denmiştir. Bu boşanmanın aynı isimle anılmasının nedeni yapanın bundan sakındırılmış olmasıdır. Bu حَابَ حُوبًا حَوْبًا حِيَابَة sözünden alınmıştır. Aslı ise, develeri azarlamak için söylenen حَوْب dır. فُلاَنٌ يَتَحَوَّبُ مِنْ كَذَا deyimi, falan şu işten günâhkâr olmaktadır, manasına gelir.

أَلْحَقَ اللهُ بِهِ الْحَوْبَة deyimi, Allah onu miskin ve muhtaç kıldı, demektir. Gerçek anlamı ise, kişiyi günâh işlemeye zorlayan ihtiyaçtır. بَاتَ فُلاَنٌ بِحَيْبَةِ سَوْءٍ deyimi de bu anlamdadır: Falan kötü bir ihtiyaç içinde geceyi geçirdi. حَوْباَء deniyor ki: Nefistir. Gerçek anlamı ise, günâh işleyen nefis demektir. Bu da, Yüce Allah’ın: إِنَّ النَّفْسَ َلأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ Çünkü nefis, ısrarla kötülüğü emreder (12/Yûsuf 53) sözünde tanımladığı nefistir.