ص خ خ (ṦḢḢ)
S-h-h
صَاخَّة : Konuşan kişinin sesinin şiddetine denir. Bu kökten şöyle denir: صَخَّ يَصِخُّ صَخًّا فَهُوَ صَاخٌّ : Haykırdı, haykırmaktadır. فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ : O büyük gürültü geldiği zaman (80/Abese 33) âyetinde geçen الصَّاخَّة kelimesi şu âyette işaret edilen kıyamet anlamındadır: يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ : Sûr’a üfleneceği gün (6/En’âm 73). Bu kökten أَصَاخَ يُصيِخُ (Kulak verdi/dinledi, vermektedir) fiili, kalbedilerek gelmiştir.