ص ح ف (ṦḪF)
S-h-f
صَحِيفَة : Açılan/yayılan şey. صَحِيفَةُ الْوَجْهِ /Yüz derisi gibi. Üzerinde yazı yazılan şeye de صَحِيفَة denir. Çoğulu صَحَائِف ve صُحُف şeklinde gelir: صُحُفِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى : İbrahim ve Musa’nın sayfaları (87/A’lâ 19); رَسُولٌ مِنَ اللَّهِ يَتْلُو صُحُفًا مُطَهَّرَةً * فِيهَا كُتُبٌ قَيِّمَةٌ : Allah tarafından gönderilen ve tertemiz sahifeler okuyan bir elçi * O sahifelerde doğru, değerli kitaplar vardır (98/Beyyine 2-3) Kimisine göre âyette geçen صُحُفًا kelimesinden kasıt Kur’ân’dır. “İçinde kitapların olduğu suhuf” şeklinde (çoğul) ifâde edilmesi, önceki ilâhî kitapları bol miktarda içermesinden dolayıdır.
مُصْحَف : Yazılı sayfaları içerecek şekilde düzenlenen kitap. Çoğulu مَصَاحِف şeklinde gelir. تَصْحِيف : Harflerinin karışıklığından dolayı Mushaf’ı olduğundan farklı okumak ve rivâyet etmektir. صَحْفَة : Geniş çanak gibi bir kaptır.