ف ظ ظ (FƵƵ)
F-z-z
فَظّ : Kötü huylu. Bu anlam, فَظّ ’den; yani işkembe suyundan istiâre edilmiştir. Onun içimi hoş değildir; aşırı bir zaruret olmadıkça içilmez. Allah buyurur ki: وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ : Eğer kaba ve katı kalpli olsaydın şüphesiz çevrenden dağılır giderlerdi (3/Âl-i İmrân 159).