ش ه ب (ŞHB)
Ş-h-b
شِهَاب : Yanan ateşten yükselen ve gökte beliren/akan alevdir. فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ ثَاقِبٌ : Onu yakıcı bir alev takip eder (37/Sâffât 10); شِهَابٌ مُبِينٌ : Parlak bir alev (15/Hicr 18); شِهَابًا رَصَدًا : Gözetleyen bir alev (72/Cin 9). Dumanla karışık aleve benzetilerek siyahla karışık beyazlığa شُهْبَة denir. Askerlerin siyahlığı ve [kuşandıkları] demirden olan silâhlarının beyazlığı nokta-i nazarından orduya [sayıları çok olan bölük, alay gibi askerî birliğe] كَتِيبَةٌ شَهْباَءُ denir.