ش ع ب (ŞAB)
Ş-a-b
شَعْب : Tek bir soydan gelip dallanan kabile. Çoğulu, شُعُوب şeklinde gelir: وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ : Sizi milletlere ve kabilelere ayırdık (49/Hucurât 13). شِعْب , vadi için kullanıldığında, bir tarafı birleşen diğer tarafı bölünen/dağılan vadi anlamına gelir. Vadiye, ayrılan tarafından baktığında, bir bütünün ayrılmış olduğu; toplanan tarafından baktığında ise iki şeyin birleştiği vehmine kapılırsın. Bunun için bir şeyi bir araya topladığında, شَعَبْتَ الشَّيْءَ denir. Ayrıca bir şeyi dağıttığında da, شَعَبْتُهُ dersin.
شُعَيْب , mastar veya isim olan شِعْب ’in, ya da شَعْب ’ın tasgiridir. شَعيِب : Tamir edilip birleştirilen yırtık su kabına denir. انْطَلِقُوا إِلَى ظِلٍّ ذِي ثَلاَثِ شُعَبٍ : Üç dallı bir gölgeye gidin (77/Murselât 30) âyeti, daha sonra ele alınacaktır.