د ك ك (D̃KK)
D-k-k
دَكّ : Yumuşak ve düz toprak. قَدْ دَكَّهُ دَكًّا : Onu dümdüz yaptı. Allah buyurur ki: وَحُمِلَتِ اْلأَرْض وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَاحِدَةً : Yeryüzü ve dağlar kaldırılıp birbirine tek çarpışla çarpılıp darmadağın edildiği zaman (69/Hâkka 14); كَلاَّ إِذَا دُكَّتِ اْلأَرْض دَكًّا دَكًّا : Hayır, yer sarsılıp dümdüz olduğu zaman (89/Fecr 21); yani yumuşak toprak gibi olduğu zaman. فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا : Rabbi dağa tecelli edince onu yerle bir ediverdi (7/A’râf 143). دُكَّان /Dükkan sözcüğü de bu anlamdan gelmektedir. دَكْدَاك : Yumuşak kum. أَرْضٌ دَكَّاءُ : Düz yer. Çoğulu دُكّ şeklinde gelir. Düz yere benzetilerek hörgüçsüz deveye نَاقَةٌ دَكَّاءُ denir.