ل و ت (LWT)
lâte
اَلّلاَتُ ve اَلْعُزَّى Arapların iki putudur. اََلّلاَتُ isminin aslı ise, لاَهُ ismidir. Bu kelimenin son harfi olan hâ’yi alıp yerine tâ harfini koymuşlar, müennes saymalarının nedeni ise, Yüce Allah karşısında kusuruna dikkat çekmektir. Kendi inançlarına göre Onu, Yüce Allah’a yaklaştıran vasıtalar arasına koymuşlardır. Allah buyurur ki: وَلاَتَ حِينَ مَنَاصٍ Ama artık kurtuluş vakti değildi. (38/Sâd 3).
el-Ferrâ şöyle der: وَلاَتَ حِينَ ifâdesi, لاَ حِينَ yani, zamanı değildir, manasındadır. Buradaki tâ harfi ilavedir. Tıpkı, ثُمَّتَ ve رُبَّتَ kelimlerinde olduğu gibi.
Bazı Basralılar ise, لاَتَ edatının anlamı, لَيْسَ değildir, şeklindedir, derler.
Ebû Bekir el-Allâf da şöyle der: Bu edatın aslı لَيْسَ idi. Yâ harfi elif harfine çevrildi, sîn harfi de tâ harfı ile değiştirildi. Nitetim bazen نَاسٌ kelimesi yerine نَاتٌ denebilmektedir.
Bazıları ise, لاَتَ edatının aslı sadece لاَ idi, saat veya süreye dikkat çekmek için te’nîs tâ’sı ilave edilmiştir. Böylece sanki: Bu saat veya bu zaman kurtuluş zamanı değildir, denmek istenmiştir.