ز ي غ (ZYĞ)
Z-y-ğ
زَيْغ : Doğruluktan sapmaktır. تَزَايُغ meyletmek/eğilmek anlamındadır. رَجُلٌ زَائِغٌ : Sapan adam. قَوْمٌ زَاغَةٌ وَزَائِغُونَ : Sapan toplum. زَاغَتِ الشَّمْسُ : Güneş batmaya yöneldi. زَاغَ الْبَصَرُ : Göz kaydı. Allah buyurur ki: وَإِذْ زَاغَتْ الْأَبْصَارُ : Gözler kaymıştı (33/Ahzâb 10). Bu âyet, sözü edilen mü’minlerin içlerine sinen korkudan dolayı gözlerinin karardığına işaret olabildiği gibi, şu âyette ifâde edilen hususa da işaret olabilir: يَرَوْنَهُم مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ : Onları, göz görmesiyle kendilerinin iki katı görüyorlardı (3/Âl-i İmran 13).
Bu kavramın geçtiği diğer bazı âyetler de şunlardır: مَا زَاغَ الْبَصَرُ وَمَا طَغَى : Göz ne kayıp şaştı ne azıp haddi aştı (53/Necm 17); مِنْ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِنْهُمْ : İçlerinden bir kısmının kalpleri kaymaya yüz tuttuktan sonra (9/Tevbe 117); فَلَمَّا زَاغُوا أَزَاغَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ : Onlar eğrilince, Allah da kalplerini eğriltti (61/Saf 5). Yani onlar, doğruluktan sapınca Allah da onlara bunun aynısıyla muamele yaptı.