ذ خ ر (Z̃ḢR)
Z-h-r
اِدِّخَار kelimesinin aslı اِذْتِخَار ’dır. Bir şeyi, daha sonra için sakladığında; ذَخَرْتُهُ وَادَّخَرْتُهُ : Onu depoladım, denir. Rivâyet edilmektedir ki; “ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ لاَ يَدَّخِرُ شَيْئًا لِغَدٍ : Hz. Peygamber (sas) yarın için hiçbir şey biriktirmezdi.” مَذَاخِر : Yiyecek için [hayvanların] saklanan karın içi ve bağırsaklardır. Şair şöyle der:
فَلَمَّا سَقَيْنَاهَا اْلعَكِيسَ تَمَلاتْ *** مَذَاخِرُهَا وَامْتَدَّ رَشْحًا وَرِيدُهَا -169
169- Ona akis [erimiş iç yağın üzerine dökülen ayran] içirdiğimizde doldu;
Karnı ve damarları terden dolayı kabardı.
إِذْخِر : Hoş kokulu bir ottur.